Yüksek önem
22 Eki 2026
AVM oluşumunun genetik ve moleküler mekanizmalarının anlaşılması, tanıların iyileştirilmesine ve hedeflenmiş tedavilerin geliştirilmesine yol açabilir, böylece kalıtsal kanamalı telanjiektazi ve ilgili durumlar için hastaların tedavi seçeneklerini ve sonuçlarını artırabilir.
Beyin arteriyovenöz malformasyonlarının (AVM'ler) arkasındaki moleküler ve genetik mekanizmalar hakkında mevcut bilgileri bir araya getirmek, özellikle kalıtsal sendromlar ve sporadik lezyonlar üzerine odaklanarak potansiyel terapötik hedefleri tanımlamaktır.
İnceleme 44 birincil çalışmayı ve 20 derleme/meta-analizi içeriyordu. Kalıtsal AVM sendromları esas olarak TGF-β/BMP yolunda ve diğer düzenleyici genlerdeki germline varyantlarla ilişkilendirildi. Sporadik AVM'ler genellikle RAS/MAPK yolundaki somatik mutasyonlar içeriyordu. Bulgular, hem germline hem de somatik mutasyonların AVM'lerin oluşumu ve davranışını etkilediğini, yerel değiştirici olaylar ve kanamalı riskleri etkileyen genetik hassasiyet varyantlarıyla karmaşık bir etkileşim içinde olduğunu gösterdi.
Cerebral AVM'lerle ilgili genetik, moleküler veya epigenetik veriler içeren çalışmalar için veritabanlarında (MEDLINE, Embase, Web of Science Core Collection, Scopus) araştırma yapılarak sistematik bir inceleme gerçekleştirildi. İki bağımsız gözlemci kayıtları taradı ve tam metinleri değerlendirdi; çalışmalardaki heterojenlik ve sonuçlar nedeniyle nitel bir sentez yapıldı.
İnceleme, çalışmalar arasında önemli bir heterojenliğin bulunduğunu vurguladı, bu da sonuçları niceliksel olarak sentezleme yeteneğini sınırladı. Düşük düzeydeki mutasyonları tespit etmek için yüksek hassasiyetli testler ve gelecekte standartlaştırılmış metodolojilerin gerekliliği de kaydedildi.
Doktorunuz için:
PMID: 42911426
DOI: 10.1007/s10143-026-04541-1
İngilizce gösteriliyor
Cerebral arteriovenous malformations (AVMs) are high-flow vascular anomalies that carry a considerable burden of haemorrhagic morbidity. Work over the past decade has shown that both inherited syndromes and apparently sporadic lesions can be traced to alterations in a handful of signalling pathways, but the relevant evidence sits awkwardly between human genetic studies, animal models, and molecular profiling experiments. To bring together the current evidence on the molecular and genetic underpinnings of cerebral AVM formation, clinical course, and candidate therapeutic targets. We searched MEDLINE (PubMed), Embase, Web of Science Core Collection, and Scopus from inception to 1 January 2026. Records were screened, and full texts assessed, by two reviewers working independently. Studies were eligible if they reported genetic, molecular, or epigenetic data on cerebral AVMs. Because of substantial heterogeneity in designs and outcomes, evidence was synthesised qualitatively. Of 343 records, 44 primary studies (28 clinico-genetic and 16 experimental) together with 20 reviews and meta-analyses met inclusion. Inherited AVM syndromes largely reflected germline variants in the TGF-β/BMP network (ENG, ACVRL1, SMAD4, GDF2/BMP9) or in arteriovenous-specification regulators (RASA1, EPHB4); penetrance was incomplete and there was support for local modifying "second-hit" events. Resected sporadic cerebral AVMs often carried somatic activating mutations in the RAS/MAPK cascade-mostly KRAS, less often BRAF-at low variant allele fractions that demanded high-sensitivity assays. Endothelial-specific activation of KRAS or BRAF reproduced AVM-like phenotypes in vivo and showed MEK-ERK dependence. Susceptibility variants (notably at 9p21/ANRIL), inflammatory mediators, extracellular-matrix remodelling, and epigenetic changes appear to fine-tune lesion behaviour and haemorrhagic risk. Syndromic predisposition and clonal somatic events in endothelium converge on a small set of developmental signalling axes that govern angiogenesis and vessel-wall maturation. Diagnostics anchored in this biology, together with pathway-targeted therapy, now need prospective evaluation, paired with standardised approaches for detecting low-level mosaicism.